[gisteren] Zoon (14 jaar, ADHD) worstelt denk ik met zijn sexuele indentiteit, maar hij wil het niet toegeven. Hij zit op een praktijkschool. Het is over het algemeen bekend dat hoe lager het schoolnivo, hoe minder tolerant kinderen vaak t.o. dit gegeven staan. Ik hoor hem zelf ook vaak met homo of mietje o.i.d. schelden en dat gebeurt op school ook. Het is dus sowieso heel moeilijk als je op deze school daarvoor uit zou moeten komen. Hij vertelt over dingen die op school gebeuren, dingen waarin je duidelijk ziet dat hij speelt met de gedachte. Bijv. dat iemand tegen hem zegt;'Ben je soms homo of zo?' en hij dan 'ja'zegt...'is daar iets mis mee?' Dan wordt er neerbuigend over homo's gedaan, vervolgens wordt er nog eens nagevraagd of hij homo is en dan roept hij iets stoers;'Wat denk je zelf' of zo. Een vriend van hem wordt nogal eens door eens bepaalde jongen voor homo uitgescholden. Als deze zich erover beklaagd bij hem, dan zegt mijn zoon dus weer zoiets als;'Maar het maakt toch niet uit of je homo bent?" waarop zijn vriend hem dan inderdaad gelijk geeft maar erbij zegt dat hij dat nu eenmaal niet is. Het contact met deze vriend is zeer innig. Ze bellen heel veel ondanks dat ze elkaar op school zien. Mijn zoon heeft een tijd verkering gehad met een meisje. Dat is nu uit. Maar ik hoorde toendertijd erover dat hij geen zin had om te tongzoenen en dat meisje daar erg op aandrong. Door dat verhaal is ook al eens op school genoemd dat hij homo zou zijn. De verkering maakte op mij ook sterk de indruk dat het voor de buitenkant was: geen echte liefde maar meer goed voor je zelfvertrouwen dat je verkering op school hebt. Naast deze punten; geen seksuele interesse in meisje, innige vriendschap met beste vriend en uitproberen hoe gereagerd wordt op eventueel homo-zijn is er nog een ander punt. Hij gaat regelmatig op internet kijken op pornosites; maar uitsluitend op homosites. Dat doet hij als hij alleen thuis is dan struint hij deze sites af. Wij zien dat dan later in de gesch lees meer

[gisteren] Onze zoon is 14 en hij zit in de 3e van het gymnasium. Zij cijfers zijn in orde en hij gaat over met een goed rapport (zoals het er nu uitziet). Sinds vorig jaar heb ik het idee dat hij niet echt veel vrienden heeft op school. Daarbuiten is het geen probleem en hij heeft een leuke vriendenkring (mn via sport) en een redelijk druk sociaal leven. Omdat hij er zelf nooit zo'n punt van maakte hebben wij dat ook niet gedaan. Wel af en toe gevraagd hoe het gaat maar er waren geen alarmsignalen. Recent heeft hij echter aangegeven dat hij graag naar een andere school wil en het liefst naar de school waar zijn vrienden zitten. Nou vinden wij dat nogal een stap. De andere school heeft geen gymnasium en we vinden het ook zonde als hij dat zomaar loslaat. Uiteraard is het voor ons het belangrijkste dat hij happy is op school. Maar omdat hij verder sociaal goed functioneert twijfelen we enorm. Eigenlijk hopen we dat het weer overwaait. Dat gebeurt wel vaker bij hem: hij wissels snel van "passie" zeg maar. En hij heeft wel zo z'n "dingetjes". Hij heeft bijvoorbeeld een beetje de neiging tot zelfoverschatting en ik kan me voorstellen dat niet iedereen dat waardeert. Maar nu heeft hij toch min of meer z'n zinnen gezet op het veranderen van school. Inmiddels hebben we gesproken met de mentor, die er ook niet zo'n voorstander van is. Wij vinden het ook vanuit opvoedkundig oogpunt geen goed signaal om de mogelijkheid open te houden dat als je het ergens niet naar je zin hebt, je dan maar gewoon even van omgeving verandert. Wij vinden dat hij het in ieder geval nog een kans moet geven, ook omdat na de vakantie de klassen door elkaar gaan lopen ivm de profielkeuzes, en hij dan weer nieuwe mensen zal ontmoeten. Daar zitten vast ok leuke bij :-) Maar goed, dan is hij al over de helft van zijn schooltijd. Enfin, twijfels alom We zijn bang dat het een teleurstelling wordt omdat wij denken dat het probleem vooral in hemzelf zit. Wat vinden jullie? lees meer

[gisteren] Ben zo emotioneel, dat ik mezelf bijna niet snap. Zoon (m'n oudste van bijna 17) gaat zaterdag voor het eerst bij zijn vriendinnetje slapen (serieuze verkering van 3 maanden). Zij zijn beiden elkaars eerste (heftige) liefde. Meisje is een schat, daar ligt het niet aan. De intimiteit samen gun ik ze, voor beiden de eerste keer. Mooi toch! Waarom ben ik dan zo emotioneel en voelt het alsof ik iets kwijt raak? Herkenning? lees meer

[gisteren] Dochter gaat van de zomer vliegen. Dat heeft ze vier jaar terug eerder gedaan maar nu mag ze alleen. Op de plaats van bestemming wordt ze opgehaald en weggebracht van en tot de gate. Op de terugweg hoeft ze 'alleen maar' haar grote zware trolley te pakken van de bagageband en dan staan wij haar direct buiten op te wachten. Maar....ik zie een beetje op tegen de heenweg. Dan moet ze door de douane en zich dan zien te vermaken tot ze kunnen boarden. Oeps, en daar zie ik heel erg tegenop. Wie heeft er tips? Dochter is erg klein van stuk en ziet er daardoor ook niet uit als veertienjarige. Mijn man zou haar het liefst wegbrengen...... lees meer

[2 dagen geleden] Hoi allemaal ik ben nieuw hier vind het leuk om met andere ouders te kletsen over onze puberkids. Hoe laat gaat jullie puber slapen door de week?? En mogen ze mobiel mee naaar boven?? Onze dochter is vijftien en een half die willen we echt om half elf in bed hebben zonder mobiel ze heeft een vriendje van bijna zestien dus er moet savonds nog heel wat af gewhatsappt worden tot onze ergenis het lijkt wel of ze met die mobieltjes vergroeid zijn. Ben benieuwd naar de mening van andere ouders. lees meer