[09:24:59] Ben zo emotioneel, dat ik mezelf bijna niet snap. Zoon (m'n oudste van bijna 17) gaat zaterdag voor het eerst bij zijn vriendinnetje slapen (serieuze verkering van 3 maanden). Zij zijn beiden elkaars eerste (heftige) liefde. Meisje is een schat, daar ligt het niet aan. De intimiteit samen gun ik ze, voor beiden de eerste keer. Mooi toch! Waarom ben ik dan zo emotioneel en voelt het alsof ik iets kwijt raak? Herkenning? lees meer

[08:40:06] Mijn dochter viert haar 12e verjaardag en wil na het eten een film kijken maar heeft geen idee welke. Wat ze wil is: "lachen". Vorig jaar keken de meiden Alles Is Liefde, dat vonden ze nog best ingewikkeld maar ook heel leuk. Wie weet er een fijne meidenfilm die ik kan huren? Ik denk dat een vrolijke romantische komedie het wel goed zal doen. Dank en groet, Lou lees meer

[gisteren] Binnenkort wordt zoon 16. En af en toe heeft hij het erover dat hij dan als cadeau wel een (bijdrage aan) een scooterrijbewijs wil. Ik weet niet goed of ik dat wel een goed idee vind. Ik vind scooters namelijk nogal gevaarlijk. En een paar maanden later kan hij ook beginnen aan een auto-rijbewijs, maar hij zegt zelf dat hij dan nog niets heeft, want in een auto moet er altijd iemand met hem meerijden. En hij wil nou juist een scooter voor de ritten naar school en naar zijn vriendin (allebei wat verder weg). Wat te doen;scooter- of autorijbewijs? lees meer

[gisteren] Ik wilde net hetzelfde vragen als Lou hierboven maar dan voor mijn zoon van 12. Welke films zouden leuk zijn voor filmavondje voor een groepje jongens uit de brugklas? Bij recente films ben ik altijd bang dat veel kinderen 'm al gezien hebben. En films die ik nog van vroeger ken, blijken soms toch te oubollig. Hoewel Back To The Future bij mijn kinderen wel in de smaak viel (maar die kent mijn zoon dus al). lees meer

[2 dagen geleden] Het lukt mijn zoon (13) niet om aansluiting te vinden bij de kinderen in zijn klas. Ik vraag me af of enkele gesprekken met een psycholoog of orthopedagoog hem kunnen helpen, of dat zijn onzekerheid normaal is en ik het nog beter even tijd kan geven. De situatie is als volgt: Mijn zoon heeft op de basisschool een min of meer vaste groep klasgenoten gehad. Hij had daar voldoende vrienden. Begin dit jaar is hij naar de middelbare school gegaan. Hij kende geen kinderen op deze school, kinderen die hij kende en die dezelfde school kozen gingen naar het VMBO (andere locatie). In het begin van het schooljaar was hij heel ongelukkig (enorme huilbuien), waarover we gesprekken hebben gevoerd met zijn mentor. Het leek daarna beter te gaan, al viel op dat hij geen echt nieuwe vrienden had. Deze week was ik bij hem om school en viel me op dat hij zich volledig afzonderde van de kinderen in zijn klas en dat hij erg gespannen en geblokkeerd overkwam. Toen ik hem vroeg of hij het wel leuk heeft met kinderen uit zijn klas vertelde hij dat dit niet zo is. Hij heeft geen aansluiting en is volgens eigen zeggen 'te verlegen om met andere kinderen te praten'. Hij denkt dat andere kinderen hem een sukkel vinden. Een van de redenen waarom hij zich op school slecht voelt is dat hij een bril heeft, dat is wat hij zelf zegt. Het luchtte hem daarom op dat ik aangaf dat hij van mij best contactlenzen mag. Een andere reden die hij aangeeft is dat hij weinig gemeen heeft met de kinderen in zijn klas. Ook zegt hij dat hij bang is dat hij helemaal buiten de groep valt als hij iets zegt wat bij anderen niet in de smaak valt. Hij zegt dat hij alleen op school last heeft van deze onzekerheid. Op tennis en tafeltennis voelt hij zich wel prettig in de groep. Herkent iemand dit? Op zich begrijp ik zijn onzekerheid maar ik maak me wel zorgen over het feit dat hij zo extreem geremd is in de groep. groet van Marge lees meer