[22:07:06] en ook ik hou mijn hart vast. Omdat ik weet hoe zoon kan zijn met zulke "leuke uitjes". Overprikkeld en al kan hij zomaar uit zijn plaat gaan. Daarnaast moet hij ook nog 2 maal zijn medicatie. Iemand hier ideeen hoe ik dit, liefst per mail, aan school kan voorleggen, hoe zij een en ander denken te gaan aanpakken met zoon? Ze gaan naar Drievliet in Den Haag overigens.... lees meer

[21:49:51] Dag dames, Graag jullie advies. We hebben een extreem ondeugende 4 jarige die luistert als hij er zin in heeft. Straffen: helpt niet, zelfs na 63(!) x in de gang op 1 dag met sorryzeggen en met reden uitleggen. 'Ik zal t niet meer doen mama'. Ik draai me om en t gebeurt weer. Belonen helpt soms, vaak ook niet. Buisjes heeft ie al, we hoopten dat n gedeelte vh niet luisteren met niet horen te maken had, maar helaas nul effect. De sfeer bij ons nu: hakken op zoonlief, omdat alles begint te irriteren, moet ik in alle eerlijkheid melden. Vaak herkennen we het bij onszelf en/of bij elkaar maar vast ook vaak genoeg niet. Inmiddels vindt mn zoon zichzelf stout (funest natuurlijk, dan gaat hij zich ook zo gedragen) en zei hij vd week 's ochtends: 'mama, ik wil Mees niet meer zijn'. Hij wilde of kon verder niet uitleggen hoe en wat, maar ik zat naast hem te blubberen op de grond. Dit doe ik mn kind dus aan. Huil alweer, maar dat helpt hem niet, dus iktyp maar verder. Complimentjes krijgt ie regelmatig, hij kan en wil graag helpen. Ik sluit ook altijd de dag leuk met m af, er mag bijmij niemand boos naar bed. Maar de negatieve dingen overschaduwen de positieve nu. Wkndje weg of weekje weg zonder de kinderen lukt helaas niet, we hebben geen backupvoor ze. Dat zal de helft vh probleem ook wel zijn denk ik. Allebei moe, geen gelegenheid om bij te komen en op elkaar aangewezen. Geen idee of ern oplossing is behalve gewoonstoppen met zeiken tegen mn kind(eren), wat me gewoon niet altijd lukt, zucht Zijn er Lieve Lita's die hoopvolle woorden voor me hebben, of ben ikgewoon een k..moeder? lees meer

[21:39:49] Wat ik je kan vertellen is hoe het bij ons ging. Mijn dochter liep weinig. Ging na een stukje lopen op de grond zitten of ging huilen. We hadden vaak de buggy mee als we weg gingen. Toen ze een jaar of 2,5 3 was werd ze vaak wakker. Huilen, zere benen, ze wees dan vanalles aan van enkel tot knie. Het kon soms wel een uur duren voor het afzakte en ze min of meer weer kon slapen. Uiteindelijk bij de kinderarts terecht gekomen, die vond niks bijzonders. Bij fysio ontdekte iemand dat ze hypermobiel was. Als je zoekt op hypermobiliteits syndroom kom je heel veel tegen. Ze is daarna bij de revalidatiearts terecht gekomen en die adviseerde haar te gaan turnen om een goede spieropbouw te krijgen. Sinds ze veel sport en daarbij krachttraingen doet met sporten gaat het bijna altijd pijnvrij Verstuurd met de Ouders Online iPhone app. lees meer

[21:08:42] Beste forumgebruikers, In de nieuwsbrief van de Family Factory (een netwerk van ouders die elkaar ontmoeten, inspireren en waar nodig een handje helpen) lazen we een zogenaamde "TopTip" om ruzietjes te voorkomen: "Hoe meer kinderen in je gezin, hoe gemakkelijker je ruzie krijgt. En meestal gaan die ruzies over dagelijks terugkerende dingen als wie er naast papa mag zitten, wie de film van vandaag mag kiezen, wie er de deur mag open doen of wie er in de auto voorin mag zitten. Heel frustrerend voor de kids en heel vermoeiend voor jou. Het schoolidee van 'het kind van de dag' kan helpen. Om de beurt is één van de kinderen 'kind van de dag' en geniet die dag van extra privileges. Om de beurt mogen je kids dus het eerst een snoepje kiezen of in het bed van papa en mama in slaap vallen. Wie er aan de beurt is geef je aan door een kruisje op een gezinskalender of door de foto's van je kinderen aan een lijntje te hangen en met een knijper aan te geven wie het 'kind van de dag' is." Vinden jullie dit een goede methode? Zo niet, hoe lossen jullie het zelf op? We zijn reuze benieuwd naar jullie oordeel. Binnenkort zullen we er zelf een artikeltje over publiceren. (We zullen op dezelfde manier te werk gaan als kortgeleden met het onderwerp "te zware rugtas" dat we voorlegden in de rubriek "Ouders en school". Het artikel vind je op http://www.ouders.nl/mond2013-zware-schooltas.htm .) Alvast bedankt voor jullie input! Henk Boeke - redactie Ouders Online lees meer

[21:02:27] Kijk in de rubriek vraag en aanbod. Het gaat om een moeder die hulp nodig heeft met kleding voor haar drie kinderen. Voor de oudste twee (jongens) is al een voorraadje gevonden hoewel maat 158 en groter nog welkom is. Voor het meisje is nog niets gevonden via OOL. Wie helpt? lees meer

[20:43:40] Hoi allen, Onze dochter zit in 2VMBO-T en moet voor aankomend jaar al een (voorlopige, maar toch met consequenties) profiel kiezen. Waar wij tegenaan lopen: - ze wil de mogelijkheid doorstromen naar de HAVO open houden. - Het lijkt alsof school (of wellicht wel alle scholen) doorstromen van VMBO-T naar HAVO niet meer zo zien zitten (liever eerst MBO en daarna evt. HBO). - Dochter voelt zich niet zo thuis tussen de VMBO-T meiden (laat puberen, verlegen enz). Maar goed, ze moet dat sowieso toch eerst afmaken. - Dochter heeft hersens genoeg om HAVO te doen, maar..... laat dingen ook snel waaien, is makkelijk. Vandaar ook na brugklas naar VMBO-T. - HAVO is voor ons helemaal geen must, we zien het wel, hangt ook af van examen resultaten en wensen tegen die tijd. Maar zij (en dus ook wij) willen wel de mogelijkheid om het open te houden. - Dochter is een meer béta kind (ri. natuur), en daar lijken ook de problemen te liggen met vakkenkeuze. Het lijkt alsof richting eco meer voor de hand ligt (en dat gaat het zeker niet worden). Wie weet meer, heeft ervaring? Gr. Bibi lees meer

[19:48:02] Zoon 11 is bezig met typeexpert en het gaat prima, hij heeft de 'lessen' af en oefent nu met teksten typen. Nu vraag ik me af wat een redelijk doel is qua typesnelheid (woorden per minuut) en foutpercentage? Lisetje lees meer

[19:45:38] Onze zonen (9 en 11) maken het steeds gezelliger aan tafel maar eten dan niet of nauwelijks. Hun gesprekken (vaak tegen de slappe lach aan)overstemmen die van hun vader en mij en ze hebben eigenlijk geen tijd om te eten. Als wij klaar zijn hebben zij enkele happen gegeten en is de honger over. Vragen (op verschillende manieren)of ze rustig willen doen en gewoon willen gaan eten negeren ze of ze vergeten het na een minuutje weer. Gevolg is wel dat ze heel vaak na een tijdje toch weer honger krijgen en dat geeft ook weer problemen. Wie heeft er tips om het voor ons alle 4 gezellig te houden aan tafel ? Alvast bedankt, Emdee lees meer

[19:41:39] In de wachtkamer bij de tandarts draait een film met tips en adviezen over tandverzorging. Deze kwam ook langs (ongeveer als volgt): 'Geef 's nachts geen borstvoeding. Door de melksuikers kunnen al gaatjes ontstaan.' Dat heb ik echt nog nooit gehoord! Noi hadden mijn babies hun eerste tanden pas na hun 1e jaar, maar toch. Weet iemand er meer over? Verstuurd met de Ouders Online iPhone app. lees meer

[19:06:02] De persoon Jet Bussemaker, of beter gezegd: haar optreden als minister binnen de Nederlandse politieke arena, herinnert mij automatisch aan de bejegening die ik als schoolverlater heb ondervonden van één van mijn oudere zussen. ¨Al het persoonlijke is politiek¨ voegde zij mij bezwerend toe, terwijl zij mij een exemplaar van het Vrouwen Lijfboek in handen duwde bij één van haar bezoekjes aan mijn studentenkamer. Ik zat in het eerste jaar van mijn studie Geschiedenis en zij had mij wel vaker voorzien van wat extra educatief leesvoer. Leergierig als ik ben, stelde ik dit altijd zeer op prijs. Een zeker praktisch nut had haar voorlichting ook wel. Dat moet gezegd. Zelf had mijn zus nog maar kort tevoren een studie achter de rug in één van de sociale wetenschappen; t.w. die van de andragologie / andragogie / agogie. Reeds aan het begin van haar studie was zij lid geworden van de Communistische Partij Nederland (CPN). Tot ontsteltenis van mijn ouders; want toen zij nog thuis woonde, had zij zich nu juist nadrukkelijk gemanifesteerd als een actief lid van hun (Rooms-katholieke) kerk. Zodra zij door op kamers te gaan wonen onder het ouderlijk gezag vandaan kwam, ruilde zij de katholieke kerk echter onverbiddelijk in voor de zogeheten linkse kerk. Haar toewijding aan de communistische partij was al even groot, als vanouds die van mijn moeder aan de katholieke kerk. In haar fanatisme was zij onmiskenbaar een dochter van mijn moeder. Ook evenaarden zij elkaar in hun grondhouding naar mensen van buiten hun eigen club. Beiden waren, zacht uitgedrukt, weinig respectvol naar andersdenkenden. De arrogantie die zij aan de dag legden, kende bovendien een identieke verschijningsvorm: beiden stelden zichzelf onomwonden ten voorbeeld aan de rest van de vrouwspersonen in hun omgeving. Voor hen sprak het alleen maar voor zich om jezelf tot norm te verheffen. Zelf traden zij immers ook in de voetsporen van lichtende voorbeelden? Daar waar mijn moeder op voorbeeldige wijze het id lees meer