[04:37:19] De persoon Jet Bussemaker, of beter gezegd: haar optreden als minister binnen de Nederlandse politieke arena, herinnert mij automatisch aan de bejegening die ik als schoolverlater heb ondervonden van één van mijn oudere zussen. ¨Al het persoonlijke is politiek¨ voegde zij mij bezwerend toe, terwijl zij mij een exemplaar van het Vrouwen Lijfboek in handen duwde bij één van haar bezoekjes aan mijn studentenkamer. Ik zat in het eerste jaar van mijn studie Geschiedenis en zij had mij wel vaker voorzien van wat extra educatief leesvoer. Leergierig als ik ben, stelde ik dit altijd zeer op prijs. Een zeker praktisch nut had haar voorlichting ook wel. Dat moet gezegd. Zelf had mijn zus nog maar kort tevoren een studie achter de rug in één van de sociale wetenschappen; t.w. die van de andragologie / andragogie / agogie. Reeds aan het begin van haar studie was zij lid geworden van de Communistische Partij Nederland (CPN). Tot ontsteltenis van mijn ouders; want toen zij nog thuis woonde, had zij zich nu juist nadrukkelijk gemanifesteerd als een actief lid van hun (Rooms-katholieke) kerk. Zodra zij door op kamers te gaan wonen onder het ouderlijk gezag vandaan kwam, ruilde zij de katholieke kerk echter onverbiddelijk in voor de zogeheten linkse kerk. Haar toewijding aan de communistische partij was al even groot, als vanouds die van mijn moeder aan de katholieke kerk. In haar fanatisme was zij onmiskenbaar een dochter van mijn moeder. Ook evenaarden zij elkaar in hun grondhouding naar mensen van buiten hun eigen club. Beiden waren, zacht uitgedrukt, weinig respectvol naar andersdenkenden. De arrogantie die zij aan de dag legden, kende bovendien een identieke verschijningsvorm: beiden stelden zichzelf onomwonden ten voorbeeld aan de rest van de vrouwspersonen in hun omgeving. Voor hen sprak het alleen maar voor zich om jezelf tot norm te verheffen. Zelf traden zij immers ook in de voetsporen van lichtende voorbeelden? Daar waar mijn moeder op voorbeeldige wijze het id lees meer

[00:25:41] Dag dames, Graag jullie advies. We hebben een extreem ondeugende 4 jarige die luistert als hij er zin in heeft. Straffen: helpt niet, zelfs na 63(!) x in de gang op 1 dag met sorryzeggen en met reden uitleggen. 'Ik zal t niet meer doen mama'. Ik draai me om en t gebeurt weer. Belonen helpt soms, vaak ook niet. Buisjes heeft ie al, we hoopten dat n gedeelte vh niet luisteren met niet horen te maken had, maar helaas nul effect. De sfeer bij ons nu: hakken op zoonlief, omdat alles begint te irriteren, moet ik in alle eerlijkheid melden. Vaak herkennen we het bij onszelf en/of bij elkaar maar vast ook vaak genoeg niet. Inmiddels vindt mn zoon zichzelf stout (funest natuurlijk, dan gaat hij zich ook zo gedragen) en zei hij vd week 's ochtends: 'mama, ik wil Mees niet meer zijn'. Hij wilde of kon verder niet uitleggen hoe en wat, maar ik zat naast hem te blubberen op de grond. Dit doe ik mn kind dus aan. Huil alweer, maar dat helpt hem niet, dus iktyp maar verder. Complimentjes krijgt ie regelmatig, hij kan en wil graag helpen. Ik sluit ook altijd de dag leuk met m af, er mag bijmij niemand boos naar bed. Maar de negatieve dingen overschaduwen de positieve nu. Wkndje weg of weekje weg zonder de kinderen lukt helaas niet, we hebben geen backupvoor ze. Dat zal de helft vh probleem ook wel zijn denk ik. Allebei moe, geen gelegenheid om bij te komen en op elkaar aangewezen. Geen idee of ern oplossing is behalve gewoonstoppen met zeiken tegen mn kind(eren), wat me gewoon niet altijd lukt, zucht Zijn er Lieve Lita's die hoopvolle woorden voor me hebben, of ben ikgewoon een k..moeder? lees meer

[00:08:00] en ook ik hou mijn hart vast. Omdat ik weet hoe zoon kan zijn met zulke "leuke uitjes". Overprikkeld en al kan hij zomaar uit zijn plaat gaan. Daarnaast moet hij ook nog 2 maal zijn medicatie. Iemand hier ideeen hoe ik dit, liefst per mail, aan school kan voorleggen, hoe zij een en ander denken te gaan aanpakken met zoon? Ze gaan naar Drievliet in Den Haag overigens.... lees meer

[gisteren] Zoon (14 jaar, ADHD) worstelt denk ik met zijn sexuele indentiteit, maar hij wil het niet toegeven. Hij zit op een praktijkschool. Het is over het algemeen bekend dat hoe lager het schoolnivo, hoe minder tolerant kinderen vaak t.o. dit gegeven staan. Ik hoor hem zelf ook vaak met homo of mietje o.i.d. schelden en dat gebeurt op school ook. Het is dus sowieso heel moeilijk als je op deze school daarvoor uit zou moeten komen. Hij vertelt over dingen die op school gebeuren, dingen waarin je duidelijk ziet dat hij speelt met de gedachte. Bijv. dat iemand tegen hem zegt;'Ben je soms homo of zo?' en hij dan 'ja'zegt...'is daar iets mis mee?' Dan wordt er neerbuigend over homo's gedaan, vervolgens wordt er nog eens nagevraagd of hij homo is en dan roept hij iets stoers;'Wat denk je zelf' of zo. Een vriend van hem wordt nogal eens door eens bepaalde jongen voor homo uitgescholden. Als deze zich erover beklaagd bij hem, dan zegt mijn zoon dus weer zoiets als;'Maar het maakt toch niet uit of je homo bent?" waarop zijn vriend hem dan inderdaad gelijk geeft maar erbij zegt dat hij dat nu eenmaal niet is. Het contact met deze vriend is zeer innig. Ze bellen heel veel ondanks dat ze elkaar op school zien. Mijn zoon heeft een tijd verkering gehad met een meisje. Dat is nu uit. Maar ik hoorde toendertijd erover dat hij geen zin had om te tongzoenen en dat meisje daar erg op aandrong. Door dat verhaal is ook al eens op school genoemd dat hij homo zou zijn. De verkering maakte op mij ook sterk de indruk dat het voor de buitenkant was: geen echte liefde maar meer goed voor je zelfvertrouwen dat je verkering op school hebt. Naast deze punten; geen seksuele interesse in meisje, innige vriendschap met beste vriend en uitproberen hoe gereagerd wordt op eventueel homo-zijn is er nog een ander punt. Hij gaat regelmatig op internet kijken op pornosites; maar uitsluitend op homosites. Dat doet hij als hij alleen thuis is dan struint hij deze sites af. Wij zien dat dan later in de gesch lees meer

[gisteren] In de wachtkamer bij de tandarts draait een film met tips en adviezen over tandverzorging. Deze kwam ook langs (ongeveer als volgt): 'Geef 's nachts geen borstvoeding. Door de melksuikers kunnen al gaatjes ontstaan.' Dat heb ik echt nog nooit gehoord! Noi hadden mijn babies hun eerste tanden pas na hun 1e jaar, maar toch. Weet iemand er meer over? Verstuurd met de Ouders Online iPhone app. lees meer

[gisteren] Misschien heeft iemand vorige week zaterdag het stuk in de Volkskrant gelezen over het boek Jongens zijn 't van Angela Crott. Ik heb het boek gelezen en vond het zeer interessant aangezien hier in huis een echte jongen vertoeft. Ik hoop dat andere ouders met zonen er ook iets aan hebben. lees meer

[gisteren] Beste forumgebruikers, In de nieuwsbrief van de Family Factory (een netwerk van ouders die elkaar ontmoeten, inspireren en waar nodig een handje helpen) lazen we een zogenaamde "TopTip" om ruzietjes te voorkomen: "Hoe meer kinderen in je gezin, hoe gemakkelijker je ruzie krijgt. En meestal gaan die ruzies over dagelijks terugkerende dingen als wie er naast papa mag zitten, wie de film van vandaag mag kiezen, wie er de deur mag open doen of wie er in de auto voorin mag zitten. Heel frustrerend voor de kids en heel vermoeiend voor jou. Het schoolidee van 'het kind van de dag' kan helpen. Om de beurt is één van de kinderen 'kind van de dag' en geniet die dag van extra privileges. Om de beurt mogen je kids dus het eerst een snoepje kiezen of in het bed van papa en mama in slaap vallen. Wie er aan de beurt is geef je aan door een kruisje op een gezinskalender of door de foto's van je kinderen aan een lijntje te hangen en met een knijper aan te geven wie het 'kind van de dag' is." Vinden jullie dit een goede methode? Zo niet, hoe lossen jullie het zelf op? We zijn reuze benieuwd naar jullie oordeel. Binnenkort zullen we er zelf een artikeltje over publiceren. (We zullen op dezelfde manier te werk gaan als kortgeleden met het onderwerp "te zware rugtas" dat we voorlegden in de rubriek "Ouders en school". Het artikel vind je op http://www.ouders.nl/mond2013-zware-schooltas.htm .) Alvast bedankt voor jullie input! Henk Boeke - redactie Ouders Online lees meer

[gisteren] Wat ik je kan vertellen is hoe het bij ons ging. Mijn dochter liep weinig. Ging na een stukje lopen op de grond zitten of ging huilen. We hadden vaak de buggy mee als we weg gingen. Toen ze een jaar of 2,5 3 was werd ze vaak wakker. Huilen, zere benen, ze wees dan vanalles aan van enkel tot knie. Het kon soms wel een uur duren voor het afzakte en ze min of meer weer kon slapen. Uiteindelijk bij de kinderarts terecht gekomen, die vond niks bijzonders. Bij fysio ontdekte iemand dat ze hypermobiel was. Als je zoekt op hypermobiliteits syndroom kom je heel veel tegen. Ze is daarna bij de revalidatiearts terecht gekomen en die adviseerde haar te gaan turnen om een goede spieropbouw te krijgen. Sinds ze veel sport en daarbij krachttraingen doet met sporten gaat het bijna altijd pijnvrij Verstuurd met de Ouders Online iPhone app. lees meer

[gisteren] Ik zoek een kindvriendelijke rustieke camping. Mooie natuur, lekker zwemmen voor de kinderen (6, 8 en 10 jaar oud). Een meer zou fijn zijn. Zwembad ook welkom. Het zijn ondernemende donderstenen die geen gevaar zien, dus ook veilig voor kids graag, dan heb ik ook een beetje rust.... Ikzelf hou niet van te drukke campings dus graag ook niet te groot. Help want ik zie teveel campings en welke is nou echt leuk.... Veel kinderen zodat ze samen kunnen spelen. We houden allemaal van de natuur. Mooie omgeving. Iemand een idee? lees meer

[gisteren] We zitten er over te denken om in juli 5 dagen, dus 4 overnachtingen, ongeveer met de kinderen (2) naar Parijs te gaan. We hebben weinig geld en zoeken een betaalbaar appartementje/b&b/hotel. Waar/hoe zou ik kunnen zoeken om iets leuks te vinden, op internet zie ik door de bomen het bos niet :-( Heeft iemand goeie ervaring, tips? lees meer